آنروز که سوار کشتی سرنوشت خویش شدم تنها بودم
آنروز که سفر سرنوشت زندگیم را آغاز کردم تنها بودم
ابتدای سفرم از ساحل آرام بود فارغ از هر گونه تلاطمی
و امروز که در دریا غوطه ور هستم آرامم
کشتی من بادبان هاش باز بود و باوزش هر بادی
از ساحل نجات فاصله می گرفت
تا اینکه بعد از مدتی من بودم و دریا و دیگر هیچ
ساحل دریا با صفاست وقتی آفتاب نورش را می پاشه
ولی وسط دریا شب هاش آن هم در تنهایی خوفناک میشه
در تاریکی, تنها در وسط دریایی که هفته ها از خشکی دور هستی
آه چه فکر هایی که از ذهن خطور نمی کند
چه تخیلاتی که خود به خود در ذهن ساخته نمی شود
اولین چیزی که به یاد آدم میاد درد هاش , رنج هاش و بدبختی هاشه
در یکی از همین شب های تاریک که جز صدای ترس و وحشت صدایی نبود
صدای اعتراض من بلند شد از زمین و آسمون از خدا و از زندگی سخت بی حاصل.
با بغض, در تنهایی خودم گذشته تلخ خودم را مرور کردم
با صدای خیلی بلند که تمامی صداها در آن گم بود
که چرا ؟ آدم هم اینقدر می تونه بدبخت باشه
با خودم خلوت کرده بودم غافل از اینکه آسمون هم به حرف های من گوش می کنه
ناگهان اشک آسمون در اومد و نتونست جلو خودشو بگیره
قطرات اشک سیل اسا از آسمون سرازیر شد ودریا هم از شدت اشک ها متلاطم شد
دیگر همه جا آب بود , آسمون ,دریاوکشتی من پر از آب بود
و من در آب دریا غوطه می خوردم و چه دیدنی بود
تقلای من درون دریا که هیچ دستاویزی نداشتم
و چاره ای نداشتم جز تسلیم
و امروز که غرق شدم و در دریا غوطه ور هستم تنهام, تنهای تنها
پس ای مسافران دریا, آرامش جاودانه ام را بر هم نزنید و آرام گذر کنید
شاید کسی چون من در درون دریای عمیق و سرد تاریک
به تنهایی خفته باشه و به خوابی ابدی فرو رفته باشه

مرا رها کن ای تاریکی 

بگذار تا پر گیرم زین شهر خاموش 

من آسمان را خواهم نه زمین را 

اینجا دگر آسمانی نیست  

هر چه هست تاریکیست 

تاریکی دو باره بر بند کشیدست مردمان را 

همه خوابند در این ظلمت 

.... 

من در این ظلمت پی یاری گردم 

در پی همصدایی آشنا 

هم صدایی از نسل کاوه 

هم صدایی از نسل آرش 

از نسل خودمان، 

خودمان که ذاتمان اهورایی ست 

پس که شاید چندان دور نیست همصدایم 

شاید خود تو باشی

شاید که یار اویی

شاید که باورش را در خواب همی ستایی